باور دارم که دعوا و جرّ و بحثِ دو نفر، دلیل بر این نیست که عشقشان ته کشیده. و سکوت و دعوا نکردنشان هم، الزاماً نشانهٔ عاشق بودنشان نیست. عشق، گاهی در دلِ همین اصطکاک‌های کوچک است که ریشه می‌دواند، و گاهی در سکوتی سنگین، بی‌صدا می‌میرد.

باور دارم که حتی بهترین و صمیمی‌ترین دوستِ دنیا هم، یک روزی و یک جایی، بی‌آنکه بخواهد دلت را می‌شکند و تو باید یاد بگیری به خاطر همان یک تکه قلبِ خوبش، ببخشی‌اش.
بخشیدن، تنها راهِ نفس کشیدنِ دوبارهٔ رابطه است.

باورم این است که دوستیِ واقعی حتی در دورترین فاصله‌ها هم قد می‌کشد و شاخه می‌دهد. عشق واقعی هم همین‌طور است. فاصله، هر قدر هم زیاد، نمی‌تواند ریشه‌ای را که در جان نشسته، خشک کند.

باور دارم که می‌شود در یک چشم به هم زدن و در یک لحظه، با یک تصمیمِ سرشار از خشم یا غرور، کاری کرد که تا آخر عمر، قلبت از درد بگیرد. و زخمِ آن لحظه، گاهی از هر زخمِ عمیق دیگری ماندگارتر می‌شود.

باور دارم که تبدیل شدن به آن آدمی که می‌خواهم باشم، زمانِ زیادی می‌برد. و این اشکالی ندارد. این مسیر، خودِ زندگی است، نه مسابقه‌ای برای زود رسیدن.

باور دارم همیشه باید کسانی را که از ته دل دوستشان داریم با کلماتی زیبا و یک «دوستت دارمِ» جانانه ترک کنیم. شاید دیگر فرصتی برای جبرانش نباشد. شاید همان جمله، آخرین پُلی باشد که بین دو دل باقی می‌ماند.

باور دارم که ما مسئول کارهایمان هستیم، حتی وقتی دلمان نمی‌خواهد. احساس، توضیح می‌دهد که چرا کاری را کردیم، ولی هرگز توجیهش نمی‌کند. ما با عمل‌هایمان قضاوت می‌شویم، نه با توجیه‌های پشت آن.

باور دارم اگر نگرش و زاویهٔ نگاهت را خودت انتخاب نکنی، آن نگاهِ رها می‌افتد دنبالت و بی‌آنکه بفهمی، زندگی‌ات را در مشت می‌گیرد و به سمتی می‌برد که هرگز نمی‌خواستی.

باور دارم قهرمان کسی نیست که از هیچ‌چیز نمی‌ترسد و برقِ نگاهش لرزه بر اندامِ خطر می‌اندازد؛ قهرمان کسی است که کاری که باید انجام شود را، درست همان لحظه که باید، انجام می‌دهد، بی‌آنکه عذابِ «چه می‌شود اگر...» فلجش کند. حتی اگر زانوهایش از ترس بلرزد.

باور دارم گاهی همان کسی که خیال می‌کردی اگر زمین بخوری، اول او لگدت می‌زند، دستش را می‌گیرد جلو و دوباره بلندت می‌کند. آدم‌ها پیچیده‌تر از آنند که در قابِ سیاه و سفیدِ قضاوت‌هایمان جا بگیرند.

باور دارم که عصبانیت، بخشی از وجودِ من است. خشم، یک حسِ عمیقاً انسانی است. اما این حس، به من مجوز ظالم و بی‌رحم بودن را نمی‌دهد. می‌شود از مرزِ خویش دفاع کرد، بی‌آنکه دیگری را به خاک سیاه نشاند.

باور دارم بلوغ و بزرگسالی، ربطی به تعداد شمع‌های روی کیکِ تولد ندارد. بلوغ، در زخم‌هاییست که خورده‌ای و تلخ نشده‌ای، در راه‌هاییست که رفته‌ای و گم نشده‌ای، و در درس‌هاییست که بی‌معلم، از دلِ شکست‌ها گرفته‌ای.

باور دارم که بخشش دیگران، همهٔ ماجرا نیست. گاهی سخت‌ترین و رهایی‌بخش‌ترین کار دنیا این است که، خودت را با تمامِ اشتباه‌هایت، از ته دل ببخشی و به خویش بگویی: «حقِ دوباره برخاستن را داری».

باور دارم که حتی وقتی فکر می‌کنی دنیا به آخر رسیده و سقفِ آسمان بر سرت آوار شده، دنیا برای غصه‌های تو ترمز نمی‌کند. صبح می‌شود، خورشید بی‌تفاوت به غمِ تو طلوع می‌کند، و زندگی، همین‌طور بی‌اعتنا، ادامه دارد. و شاید رازِ بقا، درکِ همین جریانِ بی‌وقفه باشد.

باور دارم که خانواده‌ام، گذشته‌ام، و شرایطی که در آن زیسته‌ام، بی‌شک بر «آنچه اکنون هستم» اثر گذاشته‌اند.
اما خودم به‌تنهایی و آگاهانه، مسئول «آنچه از این پس خواهم شد» هستم. گذشته‌ام، سرنوشتم را نمی‌نویسد؛ من می‌نویسم.

باور دارم نباید سراغِ کندوکاوِ بی‌رحمانهٔ هر رازی رفت. بعضی حقیقت‌ها، اگر پرده از رخ بردارند، همهٔ تزئیناتِ زندگی برای همیشه رنگ می‌بازند.
گاهی، ندانستن، نه از سرِ ضعف، که از سرِ داناییست.

باور دارم دو نفر می‌توانند درست به یک نقطه خیره شوند، به یک غروب، به یک جمله، به یک اتفاق، ولی دو جهانِ کاملاً متفاوت ببینند. هیچکس دروغ نمی‌گوید، فقط هر کس از زاویهٔ زخم‌ها و شادی‌های خودش به دنیا نگاه می‌کند.

باور دارم که زندگی‌ات می‌تواند ظرف چند ساعتِ کوتاه، توسط کسی که حتی نامت را هم نمی‌داند، زیر و رو شود. یک لبخند، یک تصادف، و حتی یک نجاتِ ناگهانی.
زندگی، از هر فیلمنامه‌ای غافلگیرکننده‌تر است.

باور دارم آن مدرک‌ها، تقدیرنامه‌ها، و قاب‌های طلاییِ روی دیوار، با تمامِ شکوهشان، نمی‌توانند ذره‌ای از تو یک انسانِ شریف‌تر و آبرومندتر بسازند.
انسانیت، در قاب نمی‌گنجد؛ در رفتار است.

باور دارم آن‌هایی که دیوانه‌وار دوستشان دارم و به بودنشان دلخوشم، یک روز، خیلی زود، زودتر از هر تصوری که در ذهنِ خامِ من می‌گنجد، از پیشم خواهند رفت.
پس بگذار همین حالا، همین لحظه، قدرِ حضورشان را چنان بدانم که اگر فردا نبودند، حسرتِ نگفته‌ای بر دلم نماند.